Dziecko Szkoła Socjofobia odbiera dzieciom przyjaźń i dzieciństwo

Czy Twoje dziecko skupia się na tym, co inni o nim myślą i jak wygląda w oczach innych? Nie ufa sobie i izoluje się od towarzystwa? Wyciągnij pomocną dłoń.

O co chodzi?

Trema, strach czy lęk są naturalnymi zjawiskami. Jeśli jednak są tak intensywne, że uniemożliwiają dziecku normalne funkcjonowanie w społeczeństwie, być może Twoje dziecko cierpi na socjofobię. To zaburzenie objawiające się strachem przed krytyką, obserwacją i oceną.

Źródłem bywa matka

Skąd bierze się socjofobia u dzieci i jaki jest mechanizm jej powstawania? Źródłem mogą być różne sytuacje, myśli czy wyobrażenia. Dziecku brak pewności siebie, odczuwa strach przed porażką, stara się odnieść sukces, co, oczywiście, nie zawsze mu się udaje, a z niepowodzeniem musi sobie radzić samo. U źródeł można się doszukiwać także zbyt lękliwych matek i wprost przeciwnie – rodziców, którzy nie zapewniają dziecku wystarczającego poczucia bezpieczeństwa. Może się pojawić także w sytuacji zmiany otoczenia, rozpoczęcia edukacji szkolnej lub przedszkolnej, zmiany klasy, nauczyciela itp. Lęki dziedziczy się także po rodzicach. Problem ten często dotyczy dzieci wykorzystywanych i zaniedbywanych.

Objawy socjofobii

Jeżeli zauważyłeś, że Twoje dziecko inaczej zachowuje się w towarzystwie obcych osób i w szkole niż w gronie rodziny, zachowaj czujność. Socjofobia najczęściej przejawia się u dzieci w wieku między 5 a 13 rokiem życia. Najczęściej można ją zaobserwować między 11 a 15 rokiem życia, kiedy zaczynają się kształtować relacje z otoczeniem. Za przejawy fobii możemy uznać jąkanie się, wypieki na twarzy, drżenie rąk, nudności, strach przed wygłupieniem się i unikanie sytuacji, w których dziecko jest centrum zainteresowania, zamykanie się w sobie, unikanie kontaktów z rówieśnikami i z ludźmi w ogóle.

Jak pomóc dziecku?

Podobnie jak większość fobii, socjofobia to strach przed czymś, co w rzeczywistości nie stanowi zagrożenia. Jeśli chcesz pomóc swojemu dziecku, powierz go w ręce psychologa lub pedagoga leczniczego. Diagnozę stawia się na podstawie symptomów, które rodzic opisuje we współpracy z dzieckiem i nauczycielem.
Leczenie obejmuje psychoterapię, podczas której dziecko buduje poczucie własnej wartości, uczy się panowania nad strachem i angażuje się w rzeczy, na które wcześniej reagowało lękiem. Ciągle przesuwa swoje granice, co pozytywnie wpływa na jego psychikę. Leki włącza się dopiero wówczas, gdy psychoterapia nie przynosi powodzenia. Terapię lekami antydepresyjnymi, która bywa długotrwała, stosuje się na zalecenie psychiatry również wówczas, gdy zaobserwujemy wyraźne pogorszenie zachowanie dziecka lub jego wyników w szkole.

Wydrukuj tę stronę
Podziel się artykułem

Nasze najlepsze oferty

1 / 3