Dziecko Szkoła Diagnozy z przedrostkiem „dys”

Chłopcy cierpią na nie w większym stopniu niż dziewczynki i wcale nie zależą one od inteligencji danej osoby. Czy Twoje dziecko również ma kłopoty z czytaniem lub liczeniem?
Wraz z rozpoczęciem uczęszczania do szkoły przyszło pierwsze rozczarowanie, stres i panika. Twoje dziecko nie robi takich postępów jak jego koledzy ze szkoły i Ty nie wiesz dlaczego? Zaburzenia uczenia się często są dziedziczne. Prawdopodobieństwo, że dziecko odziedziczy je po rodzicach wynosi aż 50%. Zamiast wyrzutów skup się na kompleksowej pomocy i zorientuj się w diagnozach z przedrostkiem „dys”.

Dysleksja – zaburzenie umiejętności czytania

Przejawia się najczęściej wraz z rozpoczęciem nauki szkolnej. Dziecku mającemu takie kłopoty bardzo trudno uczy się łączyć litery w sylaby a następnie w słowa. Częstym zjawiskiem jest zamienianie podobnych liter, przerzucanie sylab czy dodawanie ich na koniec słowa. Dziecko nie potrafi zrozumieć czytanego tekstu i następnie go odtworzyć. Mimo pewnego polepszenia dysleksja utrzymuje się aż do dorosłości.
Wiedziałeś, że...?
Niesforne literki doskwierają np. Orlandowi Bloomowi, Keirze Knightley, Tomowi Cruiseʼowi czy Patrickowi Dempseyʼowi.

Dysgrafia – zaburzenie umiejętności pisania

Dzieci cierpiące na tego rodzaju trudności mają problem z zapamiętywaniem kształtu liter, ich wypowiedzi pisemne są nieuporządkowane i nieczytelne. Dysgrafik nie potrafi wyobrazić sobie, jak dana litera wygląda, pomija litery w słowach lub nie jest w stanie ich dopisać. Problemy sprawia mu także poprawne pisanie kropek, kresek, przecinków itp. Długopis trzyma kurczowo, dochodzą trudności z umiejętnością motoryczną. Walka z dysgrafią bywa kłopotliwa a dyktanda stają się istnym koszmarem dla dysgrafika, jak również dla nauczycieli.
Spośród wszystkich przykładów podam tylko jeden:
Najsłynniejsza autorka powieści kryminalnych Agatha Christie była dysgraficzką. I popatrz, jaką zrobiła karierę!

Dysortografia – zaburzenie opanowania pisowni

Zaburzenie idące w parze z dysleksją i dysgrafią. Dziecko doskonale zna zasady pisowni, nie potrafi ich jednak zastosować w praktyce. Zdania i słowa pisze razem lub na odwrót, nielogiczne je rozdziela. Dzieci cierpiące na dysortografię mają trudności z mało kontrastowymi głoskami, spółgłoskami syczącymi. Częste pisanie dyktand i ćwiczeń gramatycznych obciąża dziecko a ich efekt bywa bardzo słaby. Kłopotliwa bywa także nauka języków obcych.

Dyskalkulia – zaburzenie zdolności matematycznych

W większym stopniu występuje właśnie u dziewczynek i chodzi o zaburzenie, przy którym dziecko nie potrafi wykonywać operacji arytmetycznych, odczytywać symboli matematycznych, rozwiązywać operacji matematycznych i zadań geometrycznych. Dziecko zamienia cyfry w sekwencji numerycznej, problemem jest nawet proste dodawanie, odejmowanie czy tabliczka mnożenia.
Matematyki nienawidzili:
Hans Christian Andersen wolał pisać bajki, niż obliczać zadania. Śpiewaczka Cher nie ma problemu z nutami, ale z liczbami sobie raczej nie radzi i nawet Bill Gates woli pozostawić je innym.

Do mniej częstych, natomiast cały czas występujących zaburzeń, należą dysmuzja – zaburzenie zdolności muzycznych, dyspinksja – zaburzenie zdolności rysowania oraz dyspraksja, przy której dziecko uważane jest za niezdarne i cierpi na obniżoną zdolność do wykonywania zwykłych czynności fizycznych.

Pomóż swojemu „dys” dziecku

Przy podejrzeniu zaburzenia umiejętności uczenia się jak najszybciej odwiedź poradnię pedagogiczno-psychologiczną. Pracownicy doradzą Ci, jakie ćwiczenia należy robić i wystawią sprawozdanie dla szkoły, na podstawie którego Twoje dziecko zostanie objęte ulgami przy stawianiu ocen lub dostanie więcej czasu na opracowanie zadań, sprawdzianów bądź egzaminów. W wyniku tego dziecko nie powinno za bardzo się stresować.

Dzieci cierpiące na zaburzenia rodzaju „dys” odczuwają stres wywodzący się z tego, że nie nadążają za swoimi kolegami ze szkoły i nie potrafią sprostać oczekiwaniom nauczycieli i rodziców. Powinny być one realistyczne i dostosowane do zdolności dziecka. Dziecku cierpiącemu na diagnozę z „dys” pomoże też:

  • opracowywanie zadań mniejszymi partiami,
  • budowanie pewności siebie za pośrednictwem pochwał i wsparcia w czynnościach, w których odnosi sukces,
  • podkreślanie jego atutów,
  • zwracanie uwagi na to, co osiągnęło, a nie na to, co mu się nie udało.
Wydrukuj tę stronę
Podziel się artykułem

Nasze najlepsze oferty

1 / 3